[GE]fiction /// Black & Blue
Section 1 < < << At the first sight .
เช้าวันสดใสอีกวันหนึ่งของดินแดน Vespana ดินแดนบนทวีปเก่าแก่ ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ผู้คนมากมายออกมาเริ่มต้นชีวิตของเช้าวัยใหม่ ถนนสายหลักของเมืองกลายเป็นตลาดเช้าที่คราคร่าไปด้วยผู้คน ที่สุดปลายถนน อาคารขนาดใหญ่ตั้งสูง ตะง่านอยู่ สวยงามหรูหรา ประดับประดาไปด้วยปูนปั้นและ ปติมากรรมตามสไตล์บาร์โร๊ค
กองบัญชาการมัสเกอร์เทียร์แห่ง Vespana ป้ายขนาดใหญ่ติดประกาศอยู่หน้าอาคาร ภายในอาคาร เหล่า มัสเกอร์เทียร์ชายหญิง กำลังเข้ารายงานตัวเพื่อเข้ารับภารกิจประจำวัน เช่นเดียวกับอีกหนึ่งชายหนุ่ม ร่างสูง ผมทอง ตาสีฟ้า ในเครื่องแบบมาตรฐานมัสเกอร์เทียร์ ผู้เข้ามารายงานตัวที่โต๊ะเจ้าหน้าที่รายงานตัว
Kira หน่วยแม่นปืนที่ 1 ครับ ชายหนุ่มเอ่ยนามของตนพร้อมสังกัด
อ่า มีจดหมายถึงคุณ แล้วก็ หัวหน้าหน่วยคุณต้องการพบตอนเวลา 10.00 น. แล้วก็ .... เสียงเจ้าหน้าที่ออกแนวลังเลว่า ลืมอะไรไปรึเปล่า
อ่า ไม่มีล่ะ อะนี่ บัตรเข้าพบหัวหน้ากองที่ส่วนใน
ครับ ขอบคุณมาก ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมกับยกจดหมายและบัตรเข้าพบขึ้นดู
อืม นึกว่าใคร Kai คุงนี่เอง ชายหนุ่มเห็นที่หน้าซองจดหมายเป็นลายมือที่จำได้ดีของเพื่อนเก่าที่คบกันมาตั้งแต่เด็ก ที่ตอนนี้ออกเดินทางไปสำรวจทวีปใหม่
คงเขียนมาเล่าเรื่องสาวๆซะมากกว่า ชายหนุ่มบ่นนิดๆ พร้อมยิ้มอย่างยินดีในการได้ข่าวคราวจากเพื่อนรัก
ชายหนุ่มเดินผ่านโถงรับรอง เดินลัดไปทางซ้ายของโถงเพื่อไปยังห้องอาหารที่มีให้บริการเหล่าทหารชายหญิง
ในห้องทหารนั่งอยู่เป็นกลุ่มๆทั่วห้อง บ้างอยู่ในเครื่องแบบ บ้างก็ไม่ ทางด้านขวาของห้องเป็นเคาร์เตอร์ยาวตลอกแนวความกว้างของห้อง มีแม่บ้านดูแลเรื่องอาหารอยู่ พร้อมอาหารมากมายหลากชนิดวางเรียงรายอยู่
เอ่อ เอาชุดอาหารเช้า 1ชุดครับป้า
ป้าแม่บ้านไม่ตอบอะไร พียงแต่ขยับจัดอาหารตามที่สั่ง พร้อมยื่นส่งให้
ขอบคุณครับ ชายหนุ่มผมทองเอ่ยขอบคุณ พร้อมรอยยิ้มสดใส ทำเอาแม่บ้านที่ไม้ทันตั้งตัวยิ้มตอบแทบไม่ทัน
ชายหนุ่มเหลือบตามองหาที่นั่ง เพื่อที่จะได้นั่งทานข้าวเช้าและอ่านจดหมายจากเพื่อนรักซะที ที่มุมห้องด้านตรงข้ามกับที่ยืนอยู่ มีโต๊ะว่างอยู่ตัว ชายหนุ่มจึงเดินไป เมื่อจัดแจงตัวเองนั่งเข้าที่เข้าทางแล้ว ก็จะเริ่มลงมือจัดการเปลี่ยนอาหารเช้าชุดนี้เป็นพลังงาน ก็มีเสียงเรียกเสียงหนึ่งดังขึ้น
ตึง!! นั่งด้วยสิ Kira ไม่มีที่นั่งเลยง่า ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง
อ้าว Keira นั่งเลย เชิญๆ
ขอบใจนะ แหมนึกว่ามาเช้าแล้วจะมีที่นั่งซะอีก เสียงของสาวผมดำยาวสลวยมากเท่ ในเครื่องแบบทหารเช่นเดียวกับชายหนุ่ม ตอบแบบงอนๆในเรื่องที่ห้องอาหารนี้มีคนเยอะแต่เช้า
ก็ให้ทำไงได้ละ มันของฟรีนี่ คนก็ต้องมากันเยอะเป็นธรรมดา ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างเอ็นดูในความน่ารัก(?)ของอีกฝ่ายที่หลังจากบ่น แล้วก็ลงมือกินอาหารเช้าโดยไม่สนใจอะไรอีก(-*- ถ้าจาหิวมากนะ เจ้ )
Keira เป้นญาติของเขาเอง เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ตอนมาเป้นทหาร ไม่นึกว่าจะตามมาเป็นด้วย เธอสังกัดกองแม่นปืนที่ 2 ที่เป็นคนละหน่วยกับเขา แต่ก้ยังได้พบกันบ่อยเนื่องจากครอบครัวของทั้ง2สนิทกัน
นี่ นายไม่กินเลยนะ เดี๋ยวก็เย็นหมด ไม่อร่อยนะ หญิงสาวพูดทั้งๆที่ยังไม่ได้หยุดกิน
อ้อ! อยากอ่านจดหมายก่อนนะ
จดหมายของใครละ
Kai คุง เขาตอบสั้นๆแล้วเริ่มอ่านจดหมาย
อ๊า! Kaiคุงเหรอ ว่าไงบ้างละ หายไปนานเลย
เอ่อ เดี๋ยวอ่านจบแล้วจาเล่าให้ฟังละกัน
อืมๆ หญิงสาวตอบพร้อมกับกินข้าวเช้าต่ออย่างเอร็ดอร่อย (เจ้แกตะกละเจงๆๆ)
To Kira
ขอโทษที่หายไปเลย ช่วงแรกที่มาถึงที่นี่มันค่อนข้างจะยุ่งยาก เรื่องงานเอกสารราชการนะ น่าเบื่อจริง แต่ตอนนี้เข้าที่เข้าทางละ ฉันได้เพื่อนร่วมงานสำรวจที่นี่มากมายเลย แต่ที่มาร่วมทีมกัน ก็มี Kotoriจัง กับ Kanaจัง(สาวล้วนๆ - -*) 2คนนี่มาจากตอนเหนือของบ้านเรานะ เลยง่ายหน่อยที่จะร่วมงานกัน ตอนนี้ก้ไปไกลได้ถึงเขตทุ่งหิมะทางตอนเหนือของ Granado ละ งานหินมาก แต่ก็สนุก(วิ่งหนีมอน สนุก )
นายสนใจจะมาร่วมทีมกับเราไหม ตอนนี้ เราอยากได้คนมาช่วยสำรวจส่วนที่เรามองข้ามไป แล้วก็ช่วยจัดการภารกิจต่างๆที่เรารับเป็นการหาค่าใช้จ่ายที่นี่ เพิ่มคนมาช่วย งานก็เสร็จเร็วขึ้น ถ้าสนใจก็ตามมาละกัน
Kai
พออ่านจดหมายจบชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างยินดีที่ได้ทราบข่าว พลางคิดถึงข้อเสนอที่เพื่อนชักชวนไปยังทวีปใหม่ เขาเองก็ยอมรับว่าในตอนแรกที่เพื่อนเขาจะเดินทางไปยังทวีปใหม่ เขาเองสนใจจะไปด้วย แต่ด้วยที่เขติดภารกิจที่แนวหน้าที่พรมแดนทางตะวันออก จึงไปด้วยไม่ได้ นี่จึงเป็นโอกาสที่ดีที่จะไปตามคำชวน
นี่ ทำไมเงียบไปละ Kai คุงว่าไงบ้าง เสียงของหญิงสาวผู้ร่วมโต๊ะดังขึ้นทำลายห้วงความคิดของชายหนุ่ม
อ่า ก็ไม่มีอะไรมาก เขาชวนไปร่วมทีมสำรวจน่ะง เขาตอบเสียงเรียบ
แล้วจะไปไหม ?
อาจจะนะ ต้องดูก่อนว่า หัวหน้ากลองจะสั่งอะไรอีก ต้องไปเจอเขาตอน 10โมงเนี่ย
อ่านะ เอาเถอะ ชั้นเองก็จะไปร้านซ่อมปืนซะหน่อย ไกปืนมันคลอนงะ ต้องดูแลซะหน่อย หญิงสาวตอบกลับ พลางขยับตัวเตรียมลุกไปจากโต๊ะ
ฝากเก็บด้วยนะ เธอพูดพร้อมกับชี้ไปที่ถาดอาหารของเธอ
ไปล่ะแล้วหญิงสาวก็เดินจากไปโดยไม่รอคำตอบจากญาติของเธอ
อ่า นะ อย่างนี่ทุกที ชายหนุ่มบ่นออกมา พร้อมๆกับที่เก็บจดหมายใส่ซองตามเดิม พร้อมทั้งเริ่มลงมือจัดการอาหารเช้าซะที
เมื่อกินเสร็จ ชายหนุ่มจึงยกถาดอาหารทั้ง 2 ไปวางไว้ในที่จัดไว้ (มารยาทดีจังเมะฉาน อิอิ..)
แล้วจะทำอะไรดี อีกตั้งชั่วโมงกว่า ถึงจะได้เวลาไปพบหัวหน้ากอง ไปตลาดเดินเล่นดีกว่า ชายหนุ่มตอบกลับตัวเองพร้อมกับเดินออกไปจากห้องอาหาร
ในตลาด ชายหนุ่มเดินดูข้าวของที่วางขายมากมาย ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า อาหารการกิน แม้กระทั่งอาวุธ
อืม อยากได้บู๊ทใหม่เหมือนกันนะ ชายหนุ่มคิดเมื่อตอนเหลือบตาไปเห็น บู๊ทที่ขายอยู่ในร้านรองเท้า
ที่ปลายสุดถนน หัวมุมเลี้ยวเพื่อไปยังศาลาว่าการเมือง กลุ่มคนมุงออกัน เพื่อดูอะไรบางอย่างพร้อมเสียงหนึ่งที่ตะโกนดังลั่นไปทั่ว
เฮ้ย! น้องสาว ถ้าไม่จ่ายมา ก็ต้องพังร้านนะ เว้ย! ชายหน้าเหี้ยม ร่างใหญ่ตะโกนดังลั่น
อ้าว! นี่ตลาดสาธารณะนะ ฉันต้องจ่ายอะไรอีก แม่ค้าสาวตอบกลับพร้อมทั้งออกมาเผชิญหน้า
เอ้อ อีนี่ ไม่รู้ว่าใครเป็นใครซะแล้ว ชายหน้าเหี้ยมตะคอกอีกครั้งพร้อมกับกระชากแขนแม่ค้าสาวจนตัวเหวี่ยงไปอีกทาง
ปล่อยนะ ช่วยด้วย ๆ แม่ค้าสาวตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไร้การตอบรับจากผู้คนโดยรอบ
ชายหนุ่มผมทองเห็นดังนั้นจึงขยับการฝ่าฝูงชนเข้าไปหมายจะไปช่วยแม่ค้าสาว แต่เนื่องจากอยู่ไกลนอกวงคนมุงจึงยากจะเข้าไปถึง
ช่วยด้วยๆ แม่ค้าสาวตะโกนอีกครั่ง ยิ่งเร่งให้ชายผมทองร้อนใจยิ่งขึ้น แต่ไม่ว่าจะเร่งอย่างไรการฝ่าฝูงชนเข้าไปก็ยากเหลือเกิน
ฉับพลัน แสงสว่างสีขาว สว่างจ้าขึ้น พร้อมกับเสียงร่ายเวทย์ สไตรค์แบ็กค์
ชายหนุ่มหน้าเหี้ยมล้มกระเด็นไปกองไกลออกไปจากตัวแม่ค้าสาวที่ตอนนี้เมื่อพ้นจากการยื้อดึงจากชายหน้าเหี้ยม(ม.อย่าหายหนา.....)ก็ทรุดตัวลงนั่งพลางน้ำตาไหลออกมาเป็นสายด้วยอาการตกใจ
ไม่เป็นไรใช่ไหม เสียงทุ้มนุ่ม (ฟังเสียงวิสสาจในเกมจิ หล่อมากกกก ) เอ่ยขึ้นพร้อมกับนั่งคุกเข่าลงประคองแม่ค้าสาวไว้
ไม่ .. ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆ.. แม่ค้าสาวตอบแต่น้ำตายังไหลไม่หยุด
ไม่บาดเจ็บนะ
ค่ะ ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรจริงๆแค่ตกใจค่ะ เธอตอบพลางสะอื้น
งั้นก็โล่งใจไป ชายผู้มาช่วยยิ้มให้พร้อมกับลุกขึ้นยืน แล้วมองไปที่ชายหน้าเหี้ยม ที่ล้มกองอยู่ห่างออกไป
ไปให้พ้นได้แล้ว อย่ามาวุ่นวายแถวนี้อีก ชายหนุ่มกล่าวเสียงกร้าว
แก ฝากไว้ก่อนเถอะ ชายหน้าเหี้ยมกล่าวพร้อมพยุงร่างสะบักสะบอมจากเวทย์ที่โดนร่ายใส่วิ่งฝ่าฝูงชนออกไป โดยกระแทรกไหล่ชายผมทองผู้หวังจะมาช่วย แต่โดนตัดหน้าจากชายอีกคน
Kira ยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาจ้องตะลึงไปที่ชายหนุ่มผู้เป็นฮีโร่ของเหตุการณ์ชายหนุ่มผมดำยืนนิ่งจ้องกลับมา ดวงตาสีดำคมลึก จ้องกลับดวงตาสีฟ้าที่จ้องอยู่ ชายหนุ่มผมทอง อึ้งตะลึงกลับภาพตรงหน้า ทำไมเขาละสายตาไปไม่ได้จากร่างสูงโปร่ง ดูบอบบางในชุดสูทสีเทาเข้ม เส้นผมดำเส้นละเอียด ปกหน้าข้างแก้ม พร้อมในมือกำคทาไว้
วิสสาจใช่ไหม ชายหนุ่มผมทองเอ่ยออกมาไม่รู้ตัว
ชายหนุ่มผมดำยังจ้องกลับอยู่ เอ่ยตอบมาเสียงเรียบ
ใช่แล้ว นายคงเป็นมัสเกอร์เทียร์ สินะ เครื่องแบบแบบนั้น
อืม ชายผมทองตอบสั้นๆ พร้อมกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ( ตึก ตึก .. ใจเต้นทำไมเนี่ยเรา)
อ่า งั้นดีเลย จัดการต่อทีนะ ชายผมดำพูด พร้อมผายมือที่ถือคทาไปทางด้านหลัง
ชักช้าอย่างนี้ จะไปรบกับใครได้ แค่นักเลงยังมาจัดการไม่ทัน ชายผมดำพูดประชดในเหตุการณ์เมื่อครู่
ชายผมทองยังยืนอึ้งไปอีก 3วิ พอรู้ตัวจึงเถียงกลับ
เอ้ย! ก็รีบมาแล้วไง คนมันมุงขวางไว้ ช่วยไม่ได้
เอ่อๆ งั้นจัดการละกัน ฉันไม่อยากวุ่นวายกับราชการ
ชายผมดำสลวยตอบพร้อมเดินผ่านชายผมทองไป กลิ่นหอมจางๆลอยเข้าจมูก ทำให้ใจเต้นอยู่แล้วยิ่งเต้นแรงขึ้นไปอีก ร่างกายเกิดปฏิกิริยาขยับไปโดยไม่รู้ตัว คว้าแขนของชายร่างบอบบางไว้
เดี๋ยว นาย ชายผมดำ หันหลังกลับมาตามแรงคว้า หันมาสบตากับดวงตาสีฟ้าของชายผมทองตรงหน้าพอดี
ทำไม ชายผมดำเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย (><)
แต่ไร้คำตอบ บรรยากาศมาคุเป็นอย่างยิ่ง ชายผมทองยังอึ้งกับการกระทำตามสันชาตญาน(?)ของตัวเองและไม่รู้จะพูดอะไร
งั้นปล่อยได้แล้ว บีบแขนซะแน่น เจ็บนะ ชายผมดำประท้วงกลับ ทำเอาคนจับที่เพิ่งหายอึ้ง รีบปล่อยมือ เอ่ยขอโทษด้วยลิ้นพันกัน
อะ เอ่อ ขอโทษที ไม่ได้ตั้งใจ แค่ เอ่อ (อ่าว เหวอละ เมะกรู)
อะไร? แววตาสีดำคมลึก จ้องกลับมา เหมือนจะเอาเรื่อง
เอ่อ ใช่ๆ ชื่อๆ นายชื่ออะไร จะได้เอาไปใส่ไว้ในรายการเหตุการณ์ ชายผมทองละล่ำละลักตอบคำถามด้วยคำถามโง่ที่ผลุดขึ้นมา
อ้อ ฉัน Kiryu แล้วไม่มีอะไรอีกแล้วใช่ไหม
อะ ใช่ๆ ขะ.. ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ
งั้น ฉันไปล่ะ ชายผมดำตอบพร้อมหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ชายผมทองเกิดความอาวรณ์อย่างประหลาด เกิดความปั่นป่วนขึ้นในใจ (เอ้ย เขาเรียกว่าปิ๊ง พี่... ต้องให้สอน -*- )
Kiryu วิสสาจ ชายหนุ่มเพ้อชื่อของชายหนุ่มอีกคนที่เพิ่งเดินจากไปออกมา พร้อมยิ้มอย่างพึงพอใจ (อ่านะ วางแผนไรละเนี่ย)
เราต้องได้พบกันอีกแน่ ...
ชายผมทอง ร่างสูง ปฏิญาณ(?)พร้อมความมุ่งมั่นบางอย่างในใจ
End Block & Blue / Section 2
To be continue........
End Block & Blue / Section 2
To be continue........
End Block & Blue / Section 2
To be continue........
End Block & Blue / Section 2
To be continue........
อ่า ตอนแรกเจ้าค่า ช้าไปนิด ขออภัย คู่รักคู่ขวัยแห่ง จีอีเจ้าค่า อย่างไรก้เม้นด้วยเจ้าคะ อิอิ นี่แค่เริ่มนะคะต่อไปจะเป็นอย่างไรต้องติดตาม ficนี่เอาใจแก๊งYนะเจ้าคะ เดี๋ยวจามีเรื่องสั้นอื่นๆให้ได้อ่าน ต้องติดตามค่า ><
edit @ 2007/08/20 02:52:33
edit @ 2007/08/20 03:04:34
edit @ 2007/08/20 03:05:00
ได้มาละ เล่ม10ปีของตี๋ที่ร๊ากกกก view กันเลย
album "SHINE"
