มาส่งSCME ค่า เอาสายฟิคไปก่อนนะ สายรูปหาที่สแกนไม่ได้ เสียจุยยย เดี๋ยวส่งอีกที (เลทแบบนี้ต้องวาดอีกรูปสินะ อ๊ากกกก)

ได้รีเควสของคุณ k-dragon

จัดไป

[Secret Middle Earth]TheHobbit fic : บิลโกะกับคนแคระทั้ง 13 part 1

“ข้าจะไม่ทนแล้ว !!!!!!” 

เสียงประกาศก้องจากเจ้าหญิง(?)แสนสวย(???) บิลโกะ ผู้เพิ่งผ่านการจิกกัดถากถางมาจากแม่เลี้ยงสุดสวยแฟบูรัสเจิดจรัส (อวยไปไหน ฮา)  ธรันดี้ ผู้เข้ามายึดครองปราสาทโพรงกระต่าย แทนที่พระบิดาที่จากไปเมื่อนานมาแล้ว  ตลอดเวลาที่ผ่านมา บิลโกะ อดทนอดกั้นอย่างที่สุดเพียงเพราะหวังว่าจะได้อยู่ในบ้านแสนสุขของตัวเองต่อไป ถึงแม้จะโดนรังแกกลั่นแกล้งจากแม่เลี้ยงแสนงามก็ตามที  แต่จุดแตกหักที่ไม่อาจจะทนต่อไปคือ เมื่อวันก่อน บิลโกะ ได้เข้าป่าไปเพื่อหาอาหารมาประทังชีวิตประสาคนตกอับ แม่เลี้ยงไม่รัก  เดินตามเส้นทางเดินป่าเก่าแก่ จนไปพบ เห็ดยักษ์ใหญ่เท่าลูกแตงโม  โอ้! สวรรค์มาเยือนแล้ว กินได้หลายเพลาแน่แท้ บิลโบ้จึงแบกเห็ดกลับปราสาทไปอย่างลั่นล้า  แต่เมื่อไปถึงด้านหลังปราสาทพบว่า ธรันดี้ มายืนรอพร้อมลิ่วล้อบริวาร

“ เจ้าหายไปไหนมา ข้าเรียกหาแต่ไร้การตอบรับ บังอาจหนีออกไปนอกปราสาทรึ?”  ธรันดี้ยืนกอดอกมองจิกบิลโกะ ทำหน้าตาระอาเหลือทนกับลูกเลี้ยงคนนี้  ช่างต่ำต้อยไม่คู่ควรกับความเจิดของตัวเขาเสียนี่กะไร

“ข้าบอกให้เจ้าไปเตรียมท้องพระโรงเพื่องานเลี้ยงต้อนรับเจ้าชายจากแดนเหนือ ทำไมข้ายังไม่เห็นอะไรที่ดูแล้วมันจะเป็นงานเลี้ยงได้เลยล่ะ “

“ข้าจัดเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว ท่านแม่  นี่ข้าก็ออกมาหาวัตถุดิบไปทำเมนูพิเศษให้ท่านเลยนะ “ บิลโกะพยายามใจเย็นตอบแม่เลี้ยงไป

“ คนงานในปราสาทกำลังเตรียมงานอยู่ท่านแม่ นี่เพิ่งยามสายเอง ยังไม่พ้นเที่ยงวันเลย  ได้โปรดใจเย็นเถิด”


ธรันดี้ทำหน้าเซง  อะไรก็ไม่ทันใจเขาไปซะหมด เพราะร้อนใจเหลือเกิน งานเลี้ยงคืนนี้คือจุดเปลี่ยนพลิกชะตาทางการเงินของปราสาทนี้ ด้วยความฟุ่มเฟือยตามประสาเซเลปของชี ทำให้เงินในปราสาทแทบไม่เหลือ เจ้าชายผู้จะมาถึงนี้ ถ้าสามารถแต่งงานด้วยได้ ปัญหาการเงินทั้งหมดจะปลิวหายไปทันที


“ไหนที่ว่าจัดแล้ว มาดูผลงานเจ้าสิ”  ธรันดี้สะบัดตัวเดินกลับเข้าปราสาทไป  เหล่าทหารลิ่วล้อพุ่งตัวเข้ามาหิ้วปีกบิลโกะเข้าปราสาทไป  เห็ดยักษ์ที่อุตส่าห์แบกมาก็หล่นกลิ้งหลุนๆ ไปตามทางเดิน

“ม่ายยยยยย” บิลโกะชะเง้อหลัง  มองตามเห็นที่กลิ้งจากไปอย่างอาลัย ......... อาหารแสนเลิศของข้า เห็ดแสนอร่อย ไม่นะ

 

ทหารลากบิลโกะไปตามทางเดิน ไปเรื่อยๆ จนถึงท้องพระโรง  ธรันดี้ยืนอยู่ พร้อมกลับนายทหารคู่ใจ และลูกสาว(?) ผู้ถอดแบบผมบลอนด์ คิ้วหนาสีน้ำตาลของท่านพอมาเป๊ะๆ

“ไหน ที่เจ้าว่าจัดแล้ว ไหน???????” ธรันดี้ตวาดเสียงดังลั่นก้องท้องพระโรง สะบัดแขนออกให้ด้วยความหงุดหงิดยิ่งยวด

บิลโกะมองไปรอบๆ ท้องพระโรงตกแต่งเพิ่มเติมแล้วด้วยม่านสีทองปักดิ้นเงินลวดลายสวยหรู  ตกแต่งด้วยพู่ประดับสีทองงดงาม  โต๊ะยาวได้วางไปตามแนวยาวของท้องพระโรง ปูด้วยไหมสีขาวสะอาดตา แต่งดิ้นทองสวยงาม  เก้าอี้แขกเรื่อก็จัดเรียงเข้าที่ บนโต๊ะเรียงชุดจานชามกระเบื้อง เก้าคริสตัล เครื่องเงินชุดีดซ่อม ว่างเข้าที่ ไร้ที่ติ  บิลโกะได้แต่ทำหน้างงว่า มันไม่เรียบร้อยตรงไหน

“พร้อมแล้วท่านแม่ ทุกอย่างเข้าที่แล้ว” บิลโกะตอบหน้าเจื่อนๆ ปนงงว่า อะไรกับกรูอีกกกกกกกกก  ทั้งๆที่ยังโดนทหารหิ้วปีก ขาลอยพ้นพื้นแลดูเหมือนเด็กที่โดนผู้ใหญ่จับตัวไว้

“แค่นี้เรอะ ไหนล่ะ แชนเดอเรีย ไหนล่ะเชิงเทียนประดับ มันไปไหนหมด ม่านเพชรพลอยทั้งหลาย ไปไหนหมด  ห่ะ!” ธรันดี้โวยวายเสียงลั่น มันยังไม่เพียงพอต่อความแฟบูรัสของชีสินะ

“ท่านพ่อ ท่านขายไปหมดแล้วไม่ใช่เรอะ ไอ้ของที่ว่ามานั่นน่ะ” เลโกะ ลูกสาวคนงามทักขึ้น  ยินยิ้มๆ มองท่านพ่อ(?) ด้วยสีหน้าชินซะแล้วกับพฤติกรรมวีนแตกไร้เหตุผลของท่านพ่อ

ธรันดี้ชะงักกึ๊ก! ราวกลับเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าได้ขายของที่ว่าไปหมดแล้ว 

“มันต้องเหลือสิ จะหมดได้ไง” ธรันดี้เหวี่ยงกลบเกลื่อน ไม่ได้ๆ ต้องแฟบูรัส

“ ไม่รู้ล่ะ เจ้าต้องไปจัดการหามาให้ได้  เลโกะ เจ้ามากลับข้า ไปตามชุดกัน เจ้าช่างหลวงช่างอู้นัก ป่านนี้ยังไม่เอาชุดมาส่งอีก ไม่ได้ดั่งใจจริง”   ธรันดี้ควักแว่นดำสีชมพูแจ๊ดขึ้นใส่ พร้อมสะบัดจากไปอย่างรีบเร่ง

เลโกะยืนกลั้นขำ เหตุการณ์แบบนี้เกิดอยู่บ่อนครั้ง จนเลโกะชินซะแล้ว เขาเลี่ยงการปะทะกับท่านพ่อ ด้วยการไม่ใส่ใจไปซะ ทำๆตามไปก็จบ แต่ก็แอบสงสารน้องเลี้ยงของเชา ที่ต้องเจออารมณ์เต็มๆไปอยู่เสมอ
เลโกะเดินไปหาบิลโกะ ที่ตอนนี้ก็ยังห้อยอยู่ หน้าตาบุยเบื่อโลกสุดขีดแล้ว กับการที่เจอแบบนี้มาไม่รู้กี่รอบๆ ตั้งแต่แม่เลี้ยงผู้นี้เข้ามาในชีวิตเขา เอาเหอะ ทำอะไรได้ เพราะเขาก็เป็นแค่คนตัวเล็กๆๆๆๆ เล็กม๊ากก คนนึง ได้แต่ก้มหน้ารับสภาพไป

“วางเขาลงซะ” เลโกะสั่งทหารที่หิ้วปีกบิลโกะอยู่  บิลโกะทรุดลงนั่งพื้น พับพาบอยู่อย่างหมดแรง ไม่ไหวมันเพลียไม่อยากจะทำอะไรแล้ว

เลโกะนั่งลง ยิ้มให้น้องชาย(?) อย่างอ่อนโยน  “ขอโทษด้วยนะ ที่ช่วยอะไรมากไม่ได้  เรื่องตกแต่งก็พอแค่นี้แหละ มากพอแล้ว  อย่าคิดมากไปเลย เจ้าไปพักผ่อนถึง งานเลี้ยงคืนนี้ เจ้าก็ต้องมาด้วยนะ  เจ้าเป็นเจ้าหญิงของปราสาทนี้”

บิลโกะเงยหน้ามองพี่ชาย  ช่างดีกลับเขาจริงๆ ทั้งที่เป็นลุกของคนผู้นั้น 


“ข้าไม่มีชุดจะใส่ ข้ามีแต่ชุดซอมซ่อชุดนี้นั้น “ บิลโกะก้มหน้าลงไป หน้าตาเศร้าเพราะทั้งชีวิตก็ไม่เคยได้ใส่อะไรสวยเลย

 

“ไม่เป็นไร ข้าจะหามาให้ ข้าจะไปกองช่างหลวง มันน่าจะหาอะไรให้เจ้าใส่ได้นะ น้องข้า”

 

บิลโกะมองพี่ชายด้วยสายตาสุดซึ้ง  น้ำตาคลอเบาๆ พรางคิดว่า ในชีวิตนางเอกเยี่ยงตัวเขา ก็มีคนดีแสนดีช่วยเหลืออยู่


“เจ้าลุกขึ้นได้แล้ว กลับห้องไปพักผ่อนซะนะ”  เลโกะลุกขึ้นยืน ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

 

“ข้าต้องตามท่านพ่อไปแล้ว เดี่ยวจะวีนแตกขั้นมาอีก อย่ากังวลไปเลยน้องข้า เจ้ายังมีข้าอยู่นะ “

 

บิลโกะลุกขึ้นยืน แต่ด้วยว่าห้อยอยู่นาน จนขาจะเหน็บกินไปหมดแล้ว จึงขาอ่อนล้มลงอีกครั้ง  ทำเอาใครคนนึงที่ยืนมองเหตุการณ์นี้อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ ต้องรีบถลาเข้ามาพยุงอย่างว่อง

“อ๊ะ!” บิลโกะมองคนที่เข้มาช่วยพยุงตัวเขาไว้  ท่านสม๊อค  ทหารเอกของปราสาท สายพันธ์มังกร ผู้เก่งกาจน่าเกรงขาม หล่อเท่ฟุดๆที่สาวๆในปราสาทปรารถนากัน สม๊อคมองตาบิลโกะอย่างห่วงใย

“เป็นอะไรมากไหม”  สายตาจ้องกัน ทำเอาบิลโกะจิตตเลิด หล่ออ่ะ >/////<  แทบจะเก็อบอาการโฮกไม่อยู่



“ม่ะ  ไม่เป็นไร ขอบคุณท่านมาก” สม๊อคพยุงบิลโกะให้ยืนได้  บิลโกะเขินหน้าแดงไปถึงหูแล้ว ทำเอาพี่ชายที่ยืนมอกอยู่ ยิ้มกรุ้มกริ่ม อยากกลั่นแกล้งขึ้นมาทันที
“ไปส่งเขาสิสม๊อค เหมือนจะเดินไม่ไหวแล้วนะนั้น” 


บิลโกะตกใจ รีบปฏิเสธ “ ไม่เป็นไรๆ ข้าไปได้เอง” แต่พอทำท่าจะเดิน ก็เซจะล้มอีก

“นั่น เห็นไหม  ให้เขาไปส่งเถอะ” เลโกะรีบบอกให้บิลโกะยอมโดยดี

ไม่รอคำตอบ สม๊อคอุ้มบิลโกะขึ้นบ่า พาดไหล่ขึ้นทันที  “ข้าไปส่งเจ้านี่แหละ ดีแล้ว”

 

“อ่ะ เอ่อ อ๊ายยย >////<” ได้แต่อายเลิ่กลั่ก ทำตัวไม่ถูก เลโกะยิ้มเพราะเจอเรื่องสนุกถูกใจ แหย่ให้บิลดกะเขินได้นี่ สนุกดีจริงๆ

“ข้าไปล่ะ  ไปด้วยกันดีๆนะ” เลโกะเดินจากไปพร้อมยิ้มมีความสุข  ปล่อยให้บิลโกะค้างเติ่งบนไหล่สม๊อคแบบไปไม่เป็นอยู่

“เจ้าพร้อมนะ อย่าตกลงไปล่ะ” สม๊อคบอก พร้อมออกเดินอย่างมุ่งมัน ไปส่บิลโกะที่กระท่อมน้อยท้ายปราสาท

บิลโกะที่ตอนนี้ ทั้งจะบอกว่าฟินที่สุดหล่อของปราสาทไปส่งเขาแบบนี้ แต่ก็อายที่โดนอุ้มในท่าประหลาดๆ ได้แต่ก้มหน้างุดๆเกาะสม๊อคไปเรื่อยๆ   สม๊อคอุ้มบิลโกะเดินไปทางเดือนเพื่ออกประตูหลังปราสาท เป็นเหมือนช่วงเวลาที่แสนจะสุขของบิลโกะจริงๆ  แต่ระหว่างนั้น บิลโกะดันนึกถึงเรื่องนึงขึ้นมาได้

“ท่านสม๊อค  หยุดก่อน !”  บิลโกะตะโกนขึ้น

สม๊อคหยุดเดิน  “มีอะไรรึ?”

“ข้าลืมบางอย่าง ข้าต้องกลับไปเอา พาข้าไปที่ลานหลังวังก่อน”

 

สม๊อคงงเล็กน้อย แต่ก็ทำตามที่ขออย่างดี พาบิลโกะเดินอ้อมไปอีกทางเพื่อไปยังลานหลังวัง

พอถึงลานบิลโกะขอให้สม๊อควางเขาลง สายตามองหาไปยังสิ่งที่ลืมไว้


“โอ้ ไม่นะ ไม่ ม๊ายยยยย” บิลโกะตกใจ รีบถลาไปยังของรัก(?)ที่ลืมไว้

 

เห็ดยักษ์ที่กลิ้งหลุ่นๆจากหลังไปเมื่อตอนที่โดนลากตัวเข้าวัง ตอนนี้ แช่จุ่มอยู่ในแอ่งโคลนแฉะๆ หมดสภาพ ไม่อาจจะเป็นเห็ดเลอค่าน่ากินได้อีกแล้ว บิลโกะเมร่ำไห้ ราวกับว่าศูนย์เสียสิ่งสำคัญในชิวตไป

“ฮือออออ ..ม่าย  ของรักของข้า ม๊ายยยยยย” บิลโกะร้องไห้ทั้งเสียใจและเจ็บใจอย่างที่สุด ที่เขาต้องอดลิ้มรสเห็นยักษ์นี้

สม๊อคยืนดูอยู่อย่างห่วงๆ จะปลอบใจอย่างไรในเมื่อเห็นบิลโกะเสียใจหนักขนาดนี้ ได้แต่เดินมาใกล้ๆ นั่งลงข้างๆ ปลอบใจไปว่า

 

“ไม่เปนไรนะ อย่าร้องเลย” สม๊อคประคองกอดเบาๆ “เดี๋ยวข้าพาเจ้าไปหาเห็ดใหม่นะ” สม๊อคพยายามจะปลอบใจบิลโกะเต็มที่แลดูจะไม่มีผล

 

บิลโกะก้มหน้า กำหมัดแน่นจนสั่น แค้นใจเหลือทน แค้นนี้มันยิ่งกว่าสิ่งใด  พอกันทีความอดกั้นที่มีมา จะไม่ทันอีกแล้ว

บิลโกะยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว กำมหมัดแน่น ขายกเหยียบซากเห็ดข้าง มองมุ่งตรงไปที่ขอบฟ้าอย่างมุ่งมั่น

 

“ข้าจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ววววววววววววว”

 

 

มีต่อ (ต้องมีสิวะ ยังไม่จบเฟ้ย) ไม่จบ พิมพ์ไม่ทันขออภัย เดี๋ยวมาต่ออีกพาร์ทค่า

(จริงๆมันคือการลงฟิคขัดตาทัพ ฮาาาาา)

รีเควสรูปจะรีบเอามาแปะนะคะ ไปหาร้านแสกนก่อน



Lunatica View my profile